شعری جدید از شاعر خوب شهرمان غ اسماعیلی  : 

طبال بزن ، بزن که نابود شدم          بر تار غروب زندگی پودر شدم 

عمرم همه رفت زنا امیدی اما         آتش زده استخوان بی دود شدم  

ازفقرونداری دگرافسرده شدم         هم لاغر وهم ضعیف و پژمرد شدم  

غافل که من از زمانه دلگیرشدم      چندی نگذشت که خود به خود پیر شدم  

تا اینکه شدم ز خواب غفلت بیدار     پیک اجل آمدومن زمین گیر شدم   

چند بیت از مثنوی زیبای کرکوند سروده شاعر شهرمان آقای غلامرضا اسماعیلی

امیدواریم روزی شاهد چاپ کامل این مثنوی باشیم : 

بیا شهر کرکوند ببین چقدر صفا داره  

                                     اگه من یاوه نگم مردم با حیا داره

                           کرکوند قدمت دیرینه داره                  

                                                  مردمی نجیب وبی کینه داره

                          کرکوند شهر گل ولاله شده            

                                                 بهتر از شهرهای چند ساله شده

                  کرکوند بین شهرا نمونه است          

                                               اگر باور نداری بیا بین چگونه است

                                  یک امامزاده داره بیا ببین چه با صفاست       

                                                                  تکیه گاهی از برای عاشقاست

                        این امام زاده ما رئوف و دوست داشتنیه  

                                               بیا شهر کرکوند ببین چقدر خواستنیه

 منقول از سایت عصر ایران : 

حلوا و کاک، سرکه و ساک، کره و عسل، سمک و حمل، گرمک و کاهو، دلمه و کوکو، امرود و آلو، الی کلم کدو، همه در راه، مکر دعاگو که در کل محرومم و در حکم کاالمعدوم.  

نوشته ای که ذیلا از نظر خواننده گرامی می گذرد نامه ای است که مرحوم میرزا محمد الویری به مرحوم احمدخان امیر حسینی سیف الممالک فرمانده فوج قاهر خلج رقمی داشته که شروع تا خاتمه نامه تمام از حروف بی نقطه الفبا انتخاب و در نوع خود از شاهکارهای ادب زبان پارسی به شمار می آید. انگیزه نامه و موضوع آن قلت درآمد و کثرت عائله و تنگی معیشت بوده است. این نامه در زمان ناصرالدین شاه بوده.  

بسمه تعالی  

سر سلسله امرا را کردگار احد، امر و عمر سرمد دهاد. دعا گو محمد ساوه ای در کلک و مداد ساحرم و در علم و سواد ماهر. ملک الملوک کلامم و معلم مسائل حلال و حرام. در کل ممالک محروسه اسم و رسم دارم. درهرعلم معلم و در هراصل موسسم .در کلک عماد دومم درعالم، درعلم وحکم مسلم کل امم سرسلسله اهل کمالم اما کوطالع کامکار و کو مرد کرم؟ دلمرده آلام دهرم. کوه کوه دردها در دل دارم. مدام در دام وام، و علی الدوام در ورطه آلام دهرم هر سحر و مسا در واهمه و وسواس که مداح که گردم و کرا واسطه کار آرم که مهامم را اصلاح دهد و دو سه ماهم آسوده دارد. مکرر داد کمال دادم و در هر مورد مدح معرکه ها کردم. همه گوهر همه در، همه لاله همه گل، همه عطار روح همه سرور دل، اما لال را مکالمه و کررا سامعه و کور را مطالعه آمد. همه را طلا سوده در محک ادراک آورده احساس مس کردم و لامساس گو آمدم. اما علامه دهرم، ملولم و محسود و عوام کالحمار محمود و مسرور ... لا اله الا الله وحده وحده دلا در گله مسدود دار در همه حال که کارهای همه عکس مدعا آمد علاوه همه دردها و سرآمد کل معرکه ها عروس مهر در آرامگاه حمل در آمد. عالم و عام لام و کرام، صالح و طالح، صادر و وارد، کودک و سالدار، گدا و مالدار، همه در اصلاح اهل و اولاد و هر کس هر هوس در معامله و سودا دارد آماده و اطعمه و هر سماط گرد آورده، حلوا و کاک، سرکه و ساک، کره و عسل، سمک و حمل، گرمک و کاهو، دلمه و کوکو، امرود و آلو، الی کلم کدو، همه در راه، مکر دعاگو که در کل محرومم و در حکم کاالمعدوم. اگر موهوم و معلول معدل سه صاع و دو درم ارده گردد حامد و مسرورم. مگر کرم سر کار اعلی که سرالولد و سرالوالد در او طلوع کرده و دادرس آمده، درد ها دوا، وامها ادا و کامها روا گردد. له طول عمر کطول المطر سواء له الدرهم، و که المدر دهد مرد را کام دل کردگار همه عمر آسوده و کامکار دل آرا همه کار و کردار او ملک در سما مادح کار او طول الله عمره و دمره حاسده، هلک اعدانه، اعطه ماله، اصلح احواله و اسعد اولاده مدام السما

چون زلف تـوام  جانا ، در عین پریشــــانی

چون باد سحرگاهم ، در بی ســـــروسامانی

من خاکم و من گردم ، من اشکم و من دردم

تو مهــری و تو نــوری ، تو عشقی و تو جانی

خواهم که تو را دربر ، بنشـــــــانم و بنشینم

تا آتش جانــــــــم را ، بنشینی و بنشـــــانی

ای شـــــاهد افلاکی ، در مستی و در پـاکی

من چشم تو را مانم ، تو اشک مـــــــرا مانی

در سینه ی ســـوزانم ، مستوری و مهجوری

در دیده ی بیــــدارم ، پیـــــدایی و پنهـــــانی

من زمزمه ی عودم ، تو زمزمه پـــــــــــردازی

من سلسله موجم ، تو سلسله جنبــــــانی

از آتش ســـــــــــودایت ، دارم من و دارد دل

داغی که نمی بینی ، دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو ، نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من ، نستــــانم و بستانی

ای چشم رهی سویت ، کو چشم رهی جویت؟

روی از من ســـرگردان ، شاید که نگــــــــردانی

سومین همایش غزل امروز در شهر کرکوند و در خانه تاریخی اربابی با حضور جمعی از شعرای معاصر برگزار گردید .

همه جا در شهر نوشته اند : 

لبخند بزن همشهری  

من هم می گویم :  

برای چی ؟

 نصیحت به فرزند

گوش کن پندت دهم ای هوشیار     همچو دُرّی در نهانت گوش دار

از رفیق بد حذر کن زینهار              میکند آینده ات چون شام تار

او چو مار خوش خط وخالی بود       لیک زهرش درنهان مهلک شود

       مینمایدجلوه گر خود را چه دوست   تا شوی غافل کَند روی تو پوست

گرسعادت خواهی ای فرزند من      گویمت این نکته را بشنو ز من

با رفیقانی که با شی هم کلام       کن سلامی وپس ازآن والسلام

چون که گر گویی شما را مخلصم    در وفاداری امین وخالصم

روز دیگر چون غلامانت برند             سوی بازار وبه زرسودا زنند

هر که چون صیاد باشد در کمین      تا کند صیدی وعیشی درزمین

غافل از آنگه چو اوگردید سیر          خود شود صید دگر صیاد پیر

یا اسیر بند کید خویش شد            عاقبت زین زندگانی سیر شد 

تو به تنهایی نما خو ای امید         کن حذر از کید تن های  پلید 

                                                        (نبی اله اسماعیلی - امید     ۱۳۷۰)